3 fases

Mijn leven kan je gemakkelijk indelen in drie fases.

  1. De tijd dat je stommiteiten deed, omdat je het niet wist.
  2. De periode dat je stommiteiten deed, omdat je dacht het te weten.
  3. De fase dat je weet dat je een stommiteit aanvat.
Advertenties

L’amitié – Antwerpen (7/10)

Daar zaten we dan, hongerig naar een vierkant bord starend, zonder brood of wijn.

 

lamitie

Helaas was dit reeds nadat we het degustatiemenu achter ons hadden. Toen de mevrouw na een tijdje vroeg “of we nog iets wilden bestellen?”, haalde ik opgelucht adem: eindelijk!
De ‘ideetjes voedsel’ die het voorbije anderhalf uur passeerden, waren verre van voldoende qua volume en vaak ook qua smaak. Dat eerste, omdat ik telkens de indruk had dat er een portie ontbrak. Het tweede, omdat ik na een portie geen ‘nog een stukje!’-reflex ervaarde. Normaal zou ik voor de zwezerik gaan, maar de hoofdtoon was al een hele tijd zo vet in de mond, dat ik snakte naar…. deegwaren en de Gnocchi met salie, girolles, parmezaan en artisjok violette was een mooie afsluiter.

Even terug naar de aanvang: bij het binnenkomen van de zaak komt l’Amitié heel wine bar over: prominent wijnkoelsysteem, flessen alom, hoge zitjes aan hoge tafels, sober en gezellig, minder klassiek als vroeger. Adult entertainment.

Op de trouwens heel overzichtelijke en uitnodigende place-mat kaart wordt geen woord gerept over de wijnen, en er belandt bij aanvang ook geen wijnkaart in onze handen, een gemiste kans. Tot zover de wine bar.
Ik startte zonder tegenzin met een mooie Gueze 3 Fonteinen, maar om een portie brood moest ik smeken.
Met z’n zevenen aan tafel  kozen we -avontuurlijk als we zijn- voor het verrassingsmenu; wat zijn naam alle eer aandeed. Helaas had de keuken het op ons aantal niet begrepen. Er arriveerden steeds 3 bordjes, zodat de verdeling over 7 gasten steeds een evenwichtsoefening was.

Ik hou van Food sharing, zoals het bij de chinees al decennia lang vertrouwd is met verschillende grote, verwarmde schotels centraal, maar niet van food shaming (zoals mijn ingebouwde spellingscontrole suggereert). Dat werd pijnlijk duidelijk toen er voor zeven gasten slechts zes coquilles arriveerden. De gerookte, gelakte ribbetjes met chutney van mango bleken halfkoud. Naar brood, om de laatste druppels koude saus te verzamelen, was het trouwens zoeken.

Als je van groentjes houdt, heb je pech. Ik herinner me enkel een schijfje aardappel, een blokje tomaat bij de Pulpo à la Gallega en een toef aardpeer die regelmatig opdook. Een beetje vergeten groenten-mop op een hongerige herfstavond.

Als we ongeveer als laatste aanwezige tafel overblijven, heeft de bediening het veel te druk met elkaar en de hond die net werd uitgelaten. Naar een dessert kunnen we vragen, de koffie nog nét, maar voor een frisse afsluiter worden we vriendelijk ‘twee deuren verder’ verwezen.

L’Amitié is wellicht leuk met z’n tweeën (zonder kinderen), je nog andere plannen en dus niet veel honger hebt en niet hoeft te autorijden.

75,- pp (zonder wijnen)

Itching Twitch

22555453_10213029153176420_2619834938462454395_o

Lieve Wilfried,

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Die late namiddag toen je op kantoor vroeger dan normaal jouw ‘veston’ aantrok. Het viel me op, dat je die dag wat te verbergen had: wat keuriger uitgedost, die gekende twitch aan je ooglid, je schalkse blik,…. Ik repliceerde: “Wa d’ist? Ga je solliciteren?”

Je vertrouwde me in stilte toe: “Ik ga tekenen bij BBC”.
Ik was als eerste getuige van de stap naar wat toen voor jou, een betere wereld was.

Daarom raakt het me des te meer. Jij die me de passie voor het zingen opnieuw bezorgde, mijn introductie bij [spu:n], het samen soigneren van de “kalanten” (klanten – zo’n beetje sappig op zijn antwerps uitgesproken), een onverwacht fijne avond met haring en champagne in Park Den Brandt, zoveel mooie momenten…

En nu, jaren later, wil ik hier geen getuige van zijn, Wilfried.

Exact 3 weken geleden zagen we de bordjes bij ComoComo aan ons passeren. Je (eet)lust was er niet, de mijne nu evenmin.

Morgen trek ik met tegenzin mijn ‘veston’ aan, wat beter uitgedost, knipoog ook en beken: “Ik neem veel te vroeg afscheid van een bijzonder iemand.”

Little Asia – Brussel (8/10)

OK. Ik beken. Ik ben vanavond -na een dag stappen in de borinage- uitgehongerd aan tafel gegaan, en dat kleurt uiteraard de volgende recensie.
Het is nog vroeg als ik arriveer in de Sint Katelijnestraat, en ik mag een plek uitkiezen in het relatief langgerekte restaurant achter een donkere gevel. Voor grotere gezelschappen raad ik de ronde tafels achteraan aan. Verder verscholen is zelfs nog een aparte ruimte, die vanavond verduisterd blijft.

De eetkaart is een mooie oplijsting van vietnamese gerechten (veel vis!), maar de drankenkaart leunt te veel aan bij westerse drinkgewoonten. Zuid-Oost Azië associeer ik nu niet écht met Leffe.
Als huisaperitief wordt de Ginkaart getrokken (booringgggg) en als ik Bombay Sapphire hoor aanbevelen, haak ik af. Dat kan beter.
Terwijl ik aansluitend van de champagne Dumont nip, brengt de kaart me in een impasse. Ik slaag er niet in om vis of vlees te kiezen; en deze meatlover mist ook varken en rund. Ik ga dan voor het ultieme compromis: de budgetvriendelijkere vegetarische menu (EUR 45)  incl. aangepaste wijnen (+EUR 25).
Een keuze waar ik geen spijt van ga hebben.

slide08

Terwijl ik van de standaard kroepoek knabbel, wordt een eerste amuse voor mijn neus gezet: Een vegetarisch slaatje met vermicelli. Compact, bescheiden – écht vietnamees, dus – maar oh. zo. lekker. Wat een krachtige bouillon; onder het blaadje sla verborgen.

parcelle-689-callongesDe eerste wijn wordt aangerukt; en terwijl de elegante bediening in gele lange jurk de metalen stop van de wijnfles schroeft, vraagt ze me om te proeven. Dit laatste had voor mij niet gehoeven. De witte Bordeaux Callonges “Parcelle #689” is een schot in de roos.

Ideaal bij de verse lenterolletjes die helaas door hun iets te dik jasje van rijstpapier heel ‘gummy’ in de mond aandoen, doch qua smaak én vormvastheid perfect.

Tweede kloeke bord is tempura van groentjes (sperzieboontjes, wortel, courgette) op een bedje van gemarineerde fijne groentesnippers. De al bij al flinke schijven zijn dan ook naast de tempura hartig/knapperig door zwarte en witte sesam. bij een overheerlijke zoetzure saus, die je naar believen kan pimpen met het extra schaaltje pikante tapenade van chili.

Het valt me op dat er vanavond hoofdzakelijk Nederlandstalige gasten en gezinnen aanschuiven, een toeval?

De tweede, en ook helaas laatste wijn is een Coté Catalane, met grenache noir en Syrah. Ook nu weer wordt je glas aardig bijgevuld doorheen de avond.  De bediening is discreet én toch paraat. Ook als mijn pen valt, aarzelt de dame niet om zich daarvoor in te zetten. Ook de strak gevouwen witte handdoekjes in de toiletten, doen dit huis eer aan.

Mijn hoofdgerecht ‘stoofpotje van tofu en groenten’ wordt charmant gepresenteerd in een keteltje met houten deksel, verder een rijstkommetje als side dish. Ik ontwaar paksoi, wortel, komkommer, zeewier, wortel, champignons. Reken maar dat je finaal de rijstrestjes in de jus kiepert, om niets verloren te laten gaan.

Naarmate de avond vordert, penetreert de wierookgeur de verhitte discussie tegenover mij. De man licht zijn partner de uitdrukking “Rocket science” toe.

Als dessert wil ik licht landen, negeer de gebakken banaanbolletjes en kies resoluut voor de sorbet. Dit eenvoudig trio van aardbei, limoen en passievrucht met een muntblaadje is wellicht de beste ooit: volromig met verse fruitsmaak in de mond en nooit te ijzig.

Aansluitend koffie en/of saké lijkt me vloeken in kerk, en zweer bij groene thee als afsluiter. Ondanks dat die netjes arriveert op een strakke rode plateau, wordt die ontsiert door individueel (voor)verpakte -hou u vast- Jules de Strooper wafeltjes. Het tablet van chocolade en sinaasappel wordt geproduceerd door dolphin.be

Spijtig van de toeristische compromissen voor én na, maar Little Asia zal elke liefhebber van de Vietnamese keuken wel weten te bekoren. – 110 euro/pp

BAR MUZA – Lier (7/10)

Jarenlang blies ik als hoboïst de ziel uit mijn lijf in de Stedelijke Muziekacademie in Lier. Deze locatie heeft sowieso een bijzonder plekje in mijn hart, dus objectief blijven wordt moeilijk.
Vlakbij de Gasthuisvest schurkt een gloednieuwe Brasserie zich aan het voormalige klooster in de schaduw van de imposante Sint Gummaruskerk.
Qua architectuur is het een statement in de netestad. Ook binnenin oogt het verfrissend en de integratie met de omgeving kan ik geslaagd noemen.  BAR MUZA houdt het midden tussen een culturele hot-spot, parkterras, cafetaria en scandic resto.
Eerste indruk: hier is het goed toeven.

In de jaren tachtig van de vorige eeuw moesten tijdens de lessen notenleer mijn ouders zitten suffen in de wagen op de parking, doch vandaag lijkt het me geen straf meer om je kroost naar de muziekschool te brengen. Het inspirerend bieraanbod alleen al doet me watertanden, maar niet wijs met kroost op de achterbank richting huiswaarts na de muziekles.

Wellicht moet ik afstappen van het idee dat ik op restaurant ben, maar eerder in een studentikoze bistro. De tafel, frontaal aan de toog gezeten, was allerminst ontspannend. Ik kon niet anders dan het gewirwar van het personeel gadeslaan en dat fnuikte de culinaire ervaring. Een chef die te vaak heen en weer (naar het toilet?) moest en in zijn haar aan het krabben is.  Een voortdurend openstaande deur achter de toog die uitgeeft op een ruwbouw . Een dienster die radeloos met volle armen terug de keuken indraait. Een maître(?) die zich te goed voelt om de uniform te dragen, maar toch de lakens uitdeelt.
Veel diensters met een poker-face liepen de ziel uit hun lijf om de boel draaiend te houden; en een enkeling verdient een pluim omdat ze toch de glimlach kon bewaren.
Fout bier gebracht en een gevraagde rekening die niet wordt bezorgd, het ligt in de lijn van de verwachtingen.
Misschien is de grootschaligheid van de zaak nu net grootste troef én valkuil.

De menukaart kan elk gezin bekoren, al is 27 euro is verbluffend veel geld voor enkele zwezeriken op een bedje van uitgedroogde ravioli. Lekker, dat wel.
Het bijhorend slaatje is dan weer een aanval op je papillen: ongemarineerde rode ui en waterkers overheersen het geheel en branden in je mond.  Kinderen zullen zich van dit alles niet veel aantrekken, waar speelhoek en het aanbod op hen is afgestemd.

En oh ja, nog even dit: Hou toch maar je kroost in de gaten als ze rondlopen. De twee stalen staven op hoofdhoogte aan de korte muur zijn dan weer allerminst kindvriendelijk.

38,- pp zonder kredietkaart, noch dessert en koffie

Hungry Henrietta – (9/10) *gesloten*

De papa van mijn petekind wordt vandaag 50 en dat verdient een extraatje. Hungry Henrietta is zo’n gelegenheid waar je terecht kan voor een informele hap, een cosy tête à tête, maar ook voor speciale gelegenheden als vanavond. Al 8 jaar zak ik graag af naar dit bescheiden én deftig restaurant en ik gun het -na jaren te hebben verwaarloosd- weer wat aandacht.

In het weekend of feestdagen kan je hier niet terecht. Wellicht is dat ook het geheim dat het niveau na jaren nog steeds blijft zinderen in de bordjes. Het spontaan contact met de parallele keuken bij Hungry Henrietta is mijn ding. Je voelt je hier steeds welkom.

Het strak zwart interieur met betonnen vloer oogt koel, doch de zoals altijd ontwapenende bediening zorgt voor een warm en correct onthaal. De olijfjes, knapperig brood en zachte boter zetten de toon. Dit moet eerste keer zijn dat de suggesties spontaan worden toegelicht incl. het prijskaartje(!) per gerecht. Dit vind ik echt moedig én klantvriendelijk: je bespaart iedereen achteraf een financiële kater.

We hebben wat te vieren en het versgeperste fruitsap bij de Campari, maakt van deze traditionele aperitief geserveerd in kloeke glazen met flink wat ijs, weer nét iets meer. Gin tonic: eat your heart out.

Ik ga voor de salade met gepofte rode biet, rood lof, venkel en courgette als voorgerecht.  Met zwier wordt er een mooi bordje met kraakverse groentjes en een deftige portie voor onze neus gezet. Met de munt- en lookdressing is dit gewoon lekker en een mooie start.

De wijnkaart is overzichtelijk en hoeft geen verdere toelichting. Een fles Grüner Veltliner van het huis Huber is vanavond wel op zijn plaats.

Orgaanvlees is nooit mijn ding geweest, maar de epic kalfszwezeriken (ook als voorgerecht verkrijgbaar) laat ik nooit aan mij voorbijgaan. Super.

Na afloop heb ik wel glimmende lippen van de -oh zo heerlijke- olijfolie waar de steeds vriendelijke chef kwistig mee omspringt. Gelukkig zijn het de venkel (in het voorgerecht) en het witloof (bij de zwezeriken) die voor een mooi (ontvettend) evenwicht zorgen.

Die avond hebben we helaas koffie en dessert nagelaten, dus daarover kan ik niets kwijt.

Ik kan wel niet wachten om nog eens terug te komen.

77 euro/pp zonder dessert en koffie

Tapas

Wellicht getuigt dit schrijven van kortzichtigheid, doch na enkele weken te vertoeven op het Iberische schiereiland, ben ik culinair niet overtuigd.

Spanje wordt weliswaar vertegenwoordigd in de top van beste restaurants ter wereld, toch wilde ik dit even kwijt over -m.i. overroepen- tapas. 

De alomtegenwoordige scherventegels in Gaudi’s park zijn een mooie metafoor voor de Spaanse tapas-keuken. “It’s all about combining”. Het is niet zozeer de chef in de keuken die door ervaring en na lang geëxperimenteer tot een uitmuntend gerecht komt.
Het is de klant die door zijn keuze van gerechten evenwicht op tafel kan maken, of kraken.
Troef in de spaanse keuken is het aan de bron zitten van heerlijke producten. Waar smaken amandelen, olijfolie, tomaten, ham, e.d. het lekkerst? Sinterklaas zou beter dit lekkers meebrengen dan het saaie pepernoten, speculaas en marsepein.
Ik kom tot de kern van de zaak: Het vraagt niet veel energie in de keuken om ingrediënten smaakvol te presenteren. Of zeg ik maskeren?
Want naar de versheid van de in looksaus gedrenkte aardappelen heb ik het raden naar. Wie kan me verzekeren dat de olijven daags daarvoor niet tot een andere garnituur behoorden?

De keuken van de restjes (ik vermijd het woord ‘afval’)

De parallel met de decoratieve kracht van tegeltjes in het werk van Gaudi is gauw gelegd. Het doet er niet toe wat de herkomst van de tegels is. Ze samenbrengen tot een kleurrijk palet op tafel of op een bankje. Dàt is de kunst!
Wellicht speelt het warme weer een rol en wordt je niet echt beloond om als kok uren achter je fornuis te staan. Beetje jammer om je luiheid in de keuken te verheffen tot nationale trots.