Silo’s – Boortmeerbeek (9/10)

Maandagavond tafelen is niet evident in Vlaanderen. En als je die avond iets bijzonders te vieren hebt, ben je opgetogen dat je bij het begin van de week, meteen in weekendstemming bent. Uiterst bereikbaar, ruime parkeergelegenheid, een Dierendonck setting, een warm onthaal, de sfeer zit meteen goed voor deze carnivoor.

De Silo’s in Boortmeerbeek zijn al enkele jaren op dreef, doch je hebt nooit het gevoel dat er al sleet is op de formule. De ontvangst is hartelijk en de met tablet zwaaiende bediende wijst ons tafel P2 toe.

Ik heb een zwak voor industriële archeologie, dus ik ben hier meteen in mijn nopjes. De immense betonnen constructies boven je hoofd zijn verre van dominant. De akoestische omkadering, de plaatsing van de tafeltjes, het licht, de planten: een pluim voor de decorateur. De heel leesbare, uitgebreide wijnkaart (alle wijnen per glas én take-away verkrijgbaar), de vlotte bediening: alles speelt mooi op elkaar in.

Op tafel een tabletje boter, knapperig brood, lekkere olijfjes en ietwat overdadig gepigmenteerde cashewnoten.

De rode Merlot uit de Napa Valley is een schot in de roos, en begeleidt perfect het mooie bord lamshaasje met apart gedresseerde aardappel met rozemarijn. Mijn disgenote neemt de vis en de witte wijn van de maand, waarvan het glas iets te snel verdween door de overijverige kelner.

Als dessert gaan we enerzijds voor de café glacé met amaretto room en anderzijds voor de gemarineerde aardbeien, rozenwater, witte chocolade stracciatella en rabarbercompote. Opvallend is het naar zoethout smakend, groene kruid. De bediening weet ons dat ook meteen te kaderen.

Een aanvaardbare rekening en bij het buitengaan iemand die de deur voor je opendoet: dit snakt naar méér. (55 euro/pp)

Advertenties

Léon boek, London 1998

CharingCross

We dwalen in de straten van SOHO en belanden via een spiraaltrap in de kelder van een arty bookstore.
Plots valt mijn oog op hét boek. HET BOEK.
Het.
Boek.

Het boek van mijn nr. 1 film.

Léon. The professional. Het script, de foto’s behind the scenes, het volledige verhaal. Kippevel. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om dit te laten liggen. Ik ben al vier jaar lang onvoorwaardelijk verankerd aan deze film. Ik klem het boek in mijn handen en voel mijn hart bonzen. Ik straal, gloei. Eindelijk!

Maar niet voor lang. Plots stelt mijn partner de relevantie van deze aankoop in vraag.
Ok, ik geef toe. Hij was niet goedkoop. Ik schat om en bij de 40 euro, maar kom: Léon! L.E.O.N!
Ik moet plots argumenteren waarom deze aanschaf moet gebeuren. Waarom? (Ik heb het boek nog steeds in mijn handen geklemd)

Maar ik ervaar nu iets anders. Ik begin op mijn benen te trillen. Ik prevel haast “alsjeblieft”, hier heb ik jaren naar uitgekeken – alhoewel ik niet afwist van het bestaan van het boek.

DIT. KAN. JE. TOCH. NIET. MENEN !

Verrukking maakt plaats voor interne woede. Je begint jezelf in vraag te stellen. Ben ik egoïstisch? Verdien ik dit niet? Mag je op vakantie jezelf geen extraatje gunnen? Het stormt in mijn hoofd.

Mijn vrouw houdt voet bij stuk en meent dat dit boek niet thuishoort in onze bibliotheek.
Het is Puberaal, en het getuigt niet van maturititeit om te dwepen met een film. P.U.B.E.R.A.A.L

Ik ben ten einde raad en beslis, om de ‘vrede des huizes te bewaren’ terug te leggen op de plaats waar we het aantroffen.

Dag vriend. Dag boek. Fijn om je te mogen vasthouden.
De seconden dat dit in beslag nam, lijken uren. Dit keer met een bonzend hart als van een kind dat voor de eerste keer betrapt wordt op een diefstal.

Dit evenement was een keerpunt in mijn huwelijk. We discussiëren nog na in de straten van London. Maar de vakantie én het vertrouwen was voorgoed voorbij.

Hartige Broccolischotel (2 pers)

1/2 ui
1 prei
1 broccoli in partjes
200 gr ham-snippers
200 ml volle melk + 50ml apart
50 gr. geraspte gruyère

150 ml kokend water
1 tas letterpasta

Kruiden: 1 el kurkuma, 1 el paprikapoeder, 1 el zout, peper

Bereiding:

Fruit de ui en de versnipperde prei vooraf in boter en laat apart afkoelen.
Blancheer de broccoli in 2 cm melk met nootmuskaat gedurende 10tal minuten.
Voeg nadat de broccoli bijna gaar is, het kruidenmengsel, de hamsnippers en het prei/ui mengsel toe.

Giet de tas letterpasta bij het geheel, voeg nog extra melk toe en een deel kokend water, en laat rustig inkoken. Blijf 8 min roeren en breng op smaak met de kaas, peper en zout.

Laat 3 minuten rusten en serveer.

Camionettisering

Mike klopt zijn wekker af: het is vier uur. Hij grijpt zijn koelbox, vult zijn thermos en aarzelt nog even om zijn kroost over de bol te aaien, maar neen: laat ze maar slapen. Hij rept zich naar den bureau waar zijn collega’s slaapdronken in de witte aangedampte camionette hem opwachten. De rit is lang, de koffie reeds koud als ze anderhalf uur later op hun werf arriveren. Hun baas is trots op zijn contract dat hij afsloot in een uithoek van het land.

Als ik dagelijks de tegen de ruit snurkende stielmannen uit enkele provincies verder zie toekomen, bekruipt me een wrang gevoel. De impact op hun gezinsleven, belasting op milieu en onze wegen, de tol blijft zwaar.
Laten we voortaan lokale ondernemingen betrekken in onze plannen. Noem het ‘groen aankopen’. Zoek een leverancier in de buurt: samen plukken we er de vruchten van.

L’amitié – Antwerpen (7/10)

Daar zaten we dan, hongerig naar een vierkant bord starend, zonder brood of wijn.

 

lamitie

Helaas was dit reeds nadat we het degustatiemenu achter ons hadden. Toen de mevrouw na een tijdje vroeg “of we nog iets wilden bestellen?”, haalde ik opgelucht adem: eindelijk!
De ‘ideetjes voedsel’ die het voorbije anderhalf uur passeerden, waren verre van voldoende qua volume en vaak ook qua smaak. Dat eerste, omdat ik telkens de indruk had dat er een portie ontbrak. Het tweede, omdat ik na een portie geen ‘nog een stukje!’-reflex ervaarde. Normaal zou ik voor de zwezerik gaan, maar de hoofdtoon was al een hele tijd zo vet in de mond, dat ik snakte naar…. deegwaren en de Gnocchi met salie, girolles, parmezaan en artisjok violette was een mooie afsluiter.

Even terug naar de aanvang: bij het binnenkomen van de zaak komt l’Amitié heel wine bar over: prominent wijnkoelsysteem, flessen alom, hoge zitjes aan hoge tafels, sober en gezellig, minder klassiek als vroeger. Adult entertainment.

Op de trouwens heel overzichtelijke en uitnodigende place-mat kaart wordt geen woord gerept over de wijnen, en er belandt bij aanvang ook geen wijnkaart in onze handen, een gemiste kans. Tot zover de wine bar.
Ik startte zonder tegenzin met een mooie Gueze 3 Fonteinen, maar om een portie brood moest ik smeken.
Met z’n zevenen aan tafel  kozen we -avontuurlijk als we zijn- voor het verrassingsmenu; wat zijn naam alle eer aandeed. Helaas had de keuken het op ons aantal niet begrepen. Er arriveerden steeds 3 bordjes, zodat de verdeling over 7 gasten steeds een evenwichtsoefening was.

Ik hou van Food sharing, zoals het bij de chinees al decennia lang vertrouwd is met verschillende grote, verwarmde schotels centraal, maar niet van food shaming (zoals mijn ingebouwde spellingscontrole suggereert). Dat werd pijnlijk duidelijk toen er voor zeven gasten slechts zes coquilles arriveerden. De gerookte, gelakte ribbetjes met chutney van mango bleken halfkoud. Naar brood, om de laatste druppels koude saus te verzamelen, was het trouwens zoeken.

Als je van groentjes houdt, heb je pech. Ik herinner me enkel een schijfje aardappel, een blokje tomaat bij de Pulpo à la Gallega en een toef aardpeer die regelmatig opdook. Een beetje vergeten groenten-mop op een hongerige herfstavond.

Als we ongeveer als laatste aanwezige tafel overblijven, heeft de bediening het veel te druk met elkaar en de hond die net werd uitgelaten. Naar een dessert kunnen we vragen, de koffie nog nét, maar voor een frisse afsluiter worden we vriendelijk ‘twee deuren verder’ verwezen.

L’Amitié is wellicht leuk met z’n tweeën (zonder kinderen), je nog andere plannen en dus niet veel honger hebt en niet hoeft te autorijden.

75,- pp (zonder wijnen)

Itching Twitch

22555453_10213029153176420_2619834938462454395_o

Lieve Wilfried,

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Die late namiddag toen je op kantoor vroeger dan normaal jouw ‘veston’ aantrok. Het viel me op, dat je die dag wat te verbergen had: wat keuriger uitgedost, die gekende twitch aan je ooglid, je schalkse blik,…. Ik repliceerde: “Wa d’ist? Ga je solliciteren?”

Je vertrouwde me in stilte toe: “Ik ga tekenen bij BBC”.
Ik was als eerste getuige van de stap naar wat toen voor jou, een betere wereld was.

Daarom raakt het me des te meer. Jij die me de passie voor het zingen opnieuw bezorgde, mijn introductie bij [spu:n], het samen soigneren van de “kalanten” (klanten – zo’n beetje sappig op zijn antwerps uitgesproken), een onverwacht fijne avond met haring en champagne in Park Den Brandt, zoveel mooie momenten…

En nu, jaren later, wil ik hier geen getuige van zijn, Wilfried.

Exact 3 weken geleden zagen we de bordjes bij ComoComo aan ons passeren. Je (eet)lust was er niet, de mijne nu evenmin.

Morgen trek ik met tegenzin mijn ‘veston’ aan, wat beter uitgedost, knipoog ook en beken: “Ik neem veel te vroeg afscheid van een bijzonder iemand.”