Om te onthouden

Ik had mijn beide voetzolen preventief afgetaped met o.a. Compeed en Op-Site. Dat gaf me heel wat onafhankelijkheid. Mijn medewandelaars moesten telkens hun tocht staken voor elke blaar die zich begon te ontwikkelen. Ik had na 100km beton en macadam slechts 5 kleine blaren (gemiddeld 1 cm2) op de rand van mijn voeten.

Thuis vertrokken na het eten van een bord volkorenpasta vermengd met een flinke klop stroop en wat boter.

Na de start Rode Duivels-doelman Filip De Wilde tegengekomen, die toekeek hoe we Bornem verlieten

Sfeervol was het hoorngeschal dat opdook over de nachtelijke, mistige, Oude Schelde-vallei

Nooit meer doen: aannemen van vers fruit, dat me tijdens de nacht hevige krampen bezorgde in de buikstreek.

Er wordt gezegd onder de anciens: “De eerste 50km loop je op ervaring, de resterende op karakter.” Maar bij mij was het net andersom. Tot in Steenhuffel -ik zou toen fysiek nog het sterkste moeten staan- was het echt afzien. Zo wasRuisbroek (op amper 30km) een hel.
Ik heb me neergeploft, de versnaperingen aan mij laten voorbijgegaan en ik denk, zelfs vergeten te drinken… Ik dacht: “Weg hier, vooruit.”

In Londerzeel (op een kleine 46 km) had ik de moed niet meer om aan te schuiven voor een fruitmacedoine, ik lag op het trottoir en hoorde plots iemand die er één teveel had, en er van af wilde: ‘Geef maar’ prevelde ik.

Grote opsteker was de maaltijd in Brouwerij Palm, die deed me echt goed. Tortellini met een kaassaus, vergezeld van sla en tomaten en wat wit brood.
Na
Steenhuffel passeerde ik de Smisstraat, waar BBDO collega Reinhilde een spandoek hadden neergepland: ‘Go Eric Go! ‘Het is dat gebaar dat mij over de streep heeft gehaald.

Vanaf die plek, (op ongeveer 54km) heb ik het mentaal niet meer moeilijk gekregen. Het was enkel nog hopen dat mijn gewrichten en spieren mij niet in steek zouden laten.
Mijn ouders die stonden even later op km 55 aan de steenweg tussen Steenhuffel en Merchtem. Op dat ogenblik (rond 9u) ververste ik van kleding, gooide zaklamp, batterijen en regenjas overboord, nam nieuwe proviand en drank, verpoosde even en vertrok.

Mijn eerste(!) massage: Na ongeveer 60 km was ik inMerchtem er echt aan toe, verkwikkender dan ooit. Later op de dag liet ik me nog één keer verwennen.

Een rijstpapje dat ik in Opdorp kreeg, overstrooide ik in een culinaire bui met mijn resterende rozijnen.

Ik had Lippelo als breekpunt in mijn achterhoofd: als ik daar geraak loop ik hem ook uit, maar die 20 km tussen Merchtem en Lippelo liepen we door een eindeloos Buggenhout, dat maar niet ophield: Boskapel, Sporthal, Gemeenteschool,…

Mijn met banaan doordrenkte schoudertasje (buzzy-bag voor de kenners) heb ik in zijn geheel moeten wegsmijten onderweg.

Energy Bar die mij het laatste uur op dreef hield, bleek bij nader inzien reeds 2 maand te zijn vervallen…

Na de finish in Bornem, waar we een bloem toegestoken kregen en ons diploma en medaille in ontvangst namen, wilde ik ook nog even een massagebeurt. Maar bij het zien van al die wrakken, kreeg ik plots schuldgevoelens en hield het voor bekeken.

Na 37u onafgebroken wakker blijven en intense inspanning ‘slechts’ 11uur bijgeslapen en zondagavond, na een klein fietstochtje en deugdoend terras, pas rond middernacht in bed.

Citaten gedurende de tocht

Biosfeer 2‘ zo omschreef ik de toestand van de inhoud van mijn schoenen. Wandelschoenen en kousen bleven aan mijn voeten, gedurende meer dan 24uur.

Met “This, is what I have trained for” Steven Seagal in Under Siege II sprak ik mezelf moed in.

Reactie van een gekke Nederlander op het zoveelste maïsveld: “Kijk nou, maïs!

Songteksten van een zich moed inzingende Nederlander: “Zij heette Georgette, en frituurde de heerlijkste kroketten…” Niveau verzekerd, maar toen wel een aangename afleiding

Particuliere soutien” Zo omschreef diezelfde Nederlander de commentaar van de buurtbewoners die vanuit hun voortuin ons moed inspraken

Een vrouw uit het publiek loopt op ons toe, en moedigt haar partner aan: “Binnen een kwartier ben je aan de volgende controle.” Gezien mijn ‘elk halfuur een stopje’-systeem besluit ik dan ook niet meer te pauzeren..
Wat blijkt: pas één (1!) uur later arriveren we te Lippelo.

Meisjes leken met de kilometer mooier“, en nu komt het: vonden mij ook aantrekkelijker… Vooral de knipoog die ik op km 90 mocht opvangen van een niet onaardige deerne deed wonderen.

Veel plezier aan gehad onderweg

Mag-Lite, onderlijfje, t-shirt, katoenen sweater, windjack (Berghaus), bermuda (SprayWay). 1 paar sokken (TK2 van Falke), zakdoek, 5 jaar oude wandelschoenen (Saucony Shadow Walker 6000 leather, oef!), en last but not least: cowboy-hoed (H&M).

Ook de bus Algipan Spray -trouwens een Bornems product – die we allen gratis kregen bij de inschrijving – bewees dienst.

Niet nodig gehad, maar wel mee’gezeuld’

Papieren zakdoekjes, reservekousen, reserve-batterijen (de Mag-Lite vertoonde wel tekenen van uitputting).

Hoe vettiger, hoe…

lippenbalsem, Gercuria (‘kamelenvet’) en zonndebrandcreme kwamen goed van pas.

Vergeten

Een lange broek tegen de nachtelijke koude (stramme spieren als gevolg), sandalen aan de finish, insecten-stick (maar niet echt nodig gehad).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.