Dodentocht 2001 – Just me, my feet, on the concrete

doto0Graag zet ik even de volgende mensen even in de bloemetjes. Zonder hen zou ik nooit de 100km hebben gehaald: Eerst en vooral mijn ouders voor de steun vooraf, onderweg en bij de finish.

Audrey om mij tijdig thuis op te pikken. Cathy en Lekke om mij tot Bornem te brengen. Verder Bart, Jochen, Patty, Jean-Pierre, Pieter en Bea voor de bemoedigende woorden aan de start. Reinhilde voor het spandoek in Steenhuffel. Goedroen, Ivo, Jakke, Peter en Geert voor de gsm-berichten.

Ik denk dat ik wel gemaakt ben voor zoiets als de Dodentocht. Gezien er in mijn natuur niet echt een ‘genietend’ instinct zit. Ongeveer in de helft van de jaren negentig hoorde ik van het bestaan van de Dodentocht, zowat het toppunt dat je op wandelgebied in België kan meemaken.

Redenen waarom ik het tot nu toe achterwege liet: angst om een degout te krijgen van wandelen? Of geen geschikte (even gekke?) wandelpartner gevonden? Zeker is dat ik tijdens dat etmaal, één van mijn fysiek en mentaal meest intense momenten meemaakte, en dat helemaal op mijn eentje.


Saucony Walker Black
Saucony Walker Black deden een etmaal trouwe dienst

Blijven, dat was het woord dat me zeker zal bij-blijven. Het gonsde door mijn hoofd, heel de tijd door. Lees er hier meer over.


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s