De sprei

De sprei — in het Mechels ook gekend als ‘seuzze’ —  is in mijn ogen één van de beste manieren om de tanende textielsector in onze contreien recht te houden. De totaal onnodige aanwezigheid van een over het bed gespannen doek, daar heb ik het dus over. Reizigers aller lande: lees even met me mee.

Ik denk dat menig kamermeisje het met mij eens is, als ik zeg dat deze vezelige overtolligheid maar gauw tot het verleden gaat behoren. Immers: wat is het eerste dat u doet, zodra u een hotelkamer betreedt? Inderdaad: weg met die sprei!
In grauwe hotelletjes durf ik er nauwelijks mijn neus tegen aandrukken. De reden van zijn stugheid doet me huiveren, en ik wil niet weten wie er voor mij — in een vlaag van ongeduld en passie — zijn maîtresse op strijkte. Veelal is het eerste contact met de sprei de bodem van mijn koffer, die daarnet nog in een stoffige bagageruimte vertoefde.
Ooit vond ik schoenafdrukken van een personeelslid dat even voordien een defecte lamp aan het plafond had vervangen.
Jazeker, de lakens zullen wel proper zijn. En — milieubewust als we zijn — de handdoeken op de grond zullen grondig gewassen worden. Maar stond u reeds stil bij de idee dat de eeuwig in de hoek van de kamer geworpen sprei ook wel eens een wasbeurt verdient?

Mijn eerste kennismaking met de sprei moet ergens in de jaren 70 zijn geweest, in mijn prille kindertijd dus. Als ik bij grootmoeder in de slaapkamer blikte, lag er steevast mooi strak, bij voorkeur geribbelde sprei, met van die getorste touwtjes, steevast ‘frennekes’ genoemd. Zo goed onder de matras gestoken, u kent dat wel.
Ik las ergens ooit dat het vermijden van huisstofmijt er in bestond, om vooral het bed te laten luchten: jawel. Maar neen hoor. Vanuit een burgerlijke moraal (?) strijkt men in elk hotel elke ochtend de plooien van een bezoedelde nacht plat en bedekken we het bed der ontucht met een traditioneel doek.
In Duitstalig gebied slagen ze er ook nog in om de sprei te decoreren met een zogenaamde ‘loper’. Een nog stugger, breed lint. Veelal voorzien van bloemenmotieven. En vaak een stel kussens moet de boel wat opvrolijken. In mijn ogen, nog meer ballast.

Maar deze dagelijkse beschavingsactie doet mijn anarchistische geest dan weer geen goed. Wat als we het extra bed in de hotelkamer nu eens bezoedelen, en ’s ochtends volgens de regels van de kunst mooi opdekken, achterlaten in de staat zoals we het bij aankomst aantroffen, inclusief sprei dus.
Zal het onderbetaalde kamermeisje de moeite nemen om ook het — in haar ogen ongebruikte — bed te verschonen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.