Cosma – Mechelen ( 6 / 10 )

Soms heb je een geweldig uitgangspunt: een toffe locatie, dito concept, interieur en een kaart vol klassiekers. Maar dan stopt het.

Ook na mijn tweede bezoek (twee jaar later dan het vervolg hieronder) doet de bediening dit hippe kader wegkwijnen in apathie.
De persoon die je verwelkomt, neemt niet je jas, doch wijst doodleuk naar de kapstok.
De veel te lage deense designstoel is verre van comfortabel,  een wijnkaart is blijkbaar niet belangrijk genoeg om bij de aanvang toegereikt te krijgen. Als je kabeljauw besteld, is een visbestek nergens te bespeuren.
Ook de krappe indeling sluit intiem tafelen uit, en je tafel verlaten zonder met je achterwerk over de buren hun borden te passeren, is haast uitgesloten.

We kennen een valse start: een potje tapenade valt van een andere tafel op de grond en de inhoud spettert tot 2m hoog tegen de muur, én op mijn tafelpartner; naast de bruine action painting schilderdoeken voelen de vlekken zich echter meteen thuis. De interventie van de kelner die daarop volgt, is niet echt elegant te noemen. De toon is gezet.
Dit is dan ook het laatste spetterende dat we ervaren.
De tapas-bordjes als starter zijn niet smaakvol en smeken niet naar méér en worden -ondanks onze honger- niet geplunderd.

Ik kies de steak tartaar, met als sidedish venkel met geitekaas en pijnboompitten (koud) en de aardappeltjes uit de oven met rozemarijn. Voor onze tafel kiezen we een fles Montepulciano d’Abruzzo.

Op een gegeven moment komt de kelner aankaarten dat de wachttijd oploopt en dit “te wijten zou zijn aan een andere tafel (boven) die… ”
Much ado about nothing. Vervolgens wordt onze tafel geplunderd: de half-volle tapenades, de bijna lege gin-tonic glazen worden weggenomen. We staren naar een lege tafel, met lege maag: geen brood, geen hapjes meer, niks.
Op dat moment zou je een positief gebaar kunnen doen: extra toastjes, brood, of beter: de wijnglazen eindelijk positioneren en de wijn laten degusteren.

Na dit voorval arriveert bij toeval onze bestelling wel snel en hongerig gaan we aan de slag.
De wijn. De glazen? Daarvoor moeten we de bediening aan herinneren.
De aardappeltjes zijn lekker en krijgen een potje zoete mayonnaise erbij. De venkel is o.k., doch geen hoogvlieger. De steak tartaar heeft een abnormale paarse tint (rode biet?), is qua structuur wat te fijn, doch de smaak is in orde.

We ronden af met koffie en rekenen af. Bij het buitengaan passeren we langs de winkel waar allerlei lekkers verpakt ligt. Plots verschijnt de eigenaar (?) (deze persoon had zich gedurende de avond niet echt vertoond aan de tafel), hij staat een beetje te schuifelen achter zijn toog en prevelt het nietzeggend zinnetje. “En hier eindigt het dan….”
Het is niet echt duidelijk of we nog artikelen kunnen aanschaffen, moeten opkrassen of toelichting mogen vragen. Wel heb ik de indruk dat hij ons nauwlettend in het oog houdt dat we énkel kijken. Een vreemd slot.

45,- pp

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s