BAR MUZA – Lier (7/10)

Jarenlang blies ik als hoboïst de ziel uit mijn lijf in de Stedelijke Muziekacademie in Lier. Deze locatie heeft sowieso een bijzonder plekje in mijn hart, dus objectief blijven wordt moeilijk.
Vlakbij de Gasthuisvest schurkt een gloednieuwe Brasserie zich aan het voormalige klooster in de schaduw van de imposante Sint Gummaruskerk.
Qua architectuur is het een statement in de netestad. Ook binnenin oogt het verfrissend en de integratie met de omgeving kan ik geslaagd noemen.  BAR MUZA houdt het midden tussen een culturele hot-spot, parkterras, cafetaria en scandic resto.
Eerste indruk: hier is het goed toeven.

In de jaren tachtig van de vorige eeuw moesten tijdens de lessen notenleer mijn ouders zitten suffen in de wagen op de parking, doch vandaag lijkt het me geen straf meer om je kroost naar de muziekschool te brengen. Het inspirerend bieraanbod alleen al doet me watertanden, maar niet wijs met kroost op de achterbank richting huiswaarts na de muziekles.

Wellicht moet ik afstappen van het idee dat ik op restaurant ben, maar eerder in een studentikoze bistro. De tafel, frontaal aan de toog gezeten, was allerminst ontspannend. Ik kon niet anders dan het gewirwar van het personeel gadeslaan en dat fnuikte de culinaire ervaring. Een chef die te vaak heen en weer (naar het toilet?) moest en in zijn haar aan het krabben is.  Een voortdurend openstaande deur achter de toog die uitgeeft op een ruwbouw . Een dienster die radeloos met volle armen terug de keuken indraait. Een maître(?) die zich te goed voelt om de uniform te dragen, maar toch de lakens uitdeelt.
Veel diensters met een poker-face liepen de ziel uit hun lijf om de boel draaiend te houden; en een enkeling verdient een pluim omdat ze toch de glimlach kon bewaren.
Fout bier gebracht en een gevraagde rekening die niet wordt bezorgd, het ligt in de lijn van de verwachtingen.
Misschien is de grootschaligheid van de zaak nu net grootste troef én valkuil.

De menukaart kan elk gezin bekoren, al is 27 euro is verbluffend veel geld voor enkele zwezeriken op een bedje van uitgedroogde ravioli. Lekker, dat wel.
Het bijhorend slaatje is dan weer een aanval op je papillen: ongemarineerde rode ui en waterkers overheersen het geheel en branden in je mond.  Kinderen zullen zich van dit alles niet veel aantrekken, waar speelhoek en het aanbod op hen is afgestemd.

En oh ja, nog even dit: Hou toch maar je kroost in de gaten als ze rondlopen. De twee stalen staven op hoofdhoogte aan de korte muur zijn dan weer allerminst kindvriendelijk.

38,- pp zonder kredietkaart, noch dessert en koffie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s