L’amitié – Antwerpen (7/10)

Daar zaten we dan, hongerig naar een vierkant bord starend, zonder brood of wijn.

 

lamitie

Helaas was dit reeds nadat we het degustatiemenu achter ons hadden. Toen de mevrouw na een tijdje vroeg “of we nog iets wilden bestellen?”, haalde ik opgelucht adem: eindelijk!
De ‘ideetjes voedsel’ die het voorbije anderhalf uur passeerden, waren verre van voldoende qua volume en vaak ook qua smaak. Dat eerste, omdat ik telkens de indruk had dat er een portie ontbrak. Het tweede, omdat ik na een portie geen ‘nog een stukje!’-reflex ervaarde. Normaal zou ik voor de zwezerik gaan, maar de hoofdtoon was al een hele tijd zo vet in de mond, dat ik snakte naar…. deegwaren en de Gnocchi met salie, girolles, parmezaan en artisjok violette was een mooie afsluiter.

Even terug naar de aanvang: bij het binnenkomen van de zaak komt l’Amitié heel wine bar over: prominent wijnkoelsysteem, flessen alom, hoge zitjes aan hoge tafels, sober en gezellig, minder klassiek als vroeger. Adult entertainment.

Op de trouwens heel overzichtelijke en uitnodigende place-mat kaart wordt geen woord gerept over de wijnen, en er belandt bij aanvang ook geen wijnkaart in onze handen, een gemiste kans. Tot zover de wine bar.
Ik startte zonder tegenzin met een mooie Gueze 3 Fonteinen, maar om een portie brood moest ik smeken.
Met z’n zevenen aan tafel  kozen we -avontuurlijk als we zijn- voor het verrassingsmenu; wat zijn naam alle eer aandeed. Helaas had de keuken het op ons aantal niet begrepen. Er arriveerden steeds 3 bordjes, zodat de verdeling over 7 gasten steeds een evenwichtsoefening was.

Ik hou van Food sharing, zoals het bij de chinees al decennia lang vertrouwd is met verschillende grote, verwarmde schotels centraal, maar niet van food shaming (zoals mijn ingebouwde spellingscontrole suggereert). Dat werd pijnlijk duidelijk toen er voor zeven gasten slechts zes coquilles arriveerden. De gerookte, gelakte ribbetjes met chutney van mango bleken halfkoud. Naar brood, om de laatste druppels koude saus te verzamelen, was het trouwens zoeken.

Als je van groentjes houdt, heb je pech. Ik herinner me enkel een schijfje aardappel, een blokje tomaat bij de Pulpo à la Gallega en een toef aardpeer die regelmatig opdook. Een beetje vergeten groenten-mop op een hongerige herfstavond.

Als we ongeveer als laatste aanwezige tafel overblijven, heeft de bediening het veel te druk met elkaar en de hond die net werd uitgelaten. Naar een dessert kunnen we vragen, de koffie nog nét, maar voor een frisse afsluiter worden we vriendelijk ‘twee deuren verder’ verwezen.

L’Amitié is wellicht leuk met z’n tweeën (zonder kinderen), je nog andere plannen en dus niet veel honger hebt en niet hoeft te autorijden.

75,- pp (zonder wijnen)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.