Hartige Broccolischotel (2 pers)

1/2 ui
1 prei
1 broccoli in partjes
200 gr ham-snippers
200 ml volle melk + 50ml apart
50 gr. geraspte gruyère

150 ml kokend water
1 tas letterpasta

Kruiden: 1 el kurkuma, 1 el paprikapoeder, 1 el zout, peper

Bereiding:

Fruit de ui en de versnipperde prei vooraf in boter en laat apart afkoelen.
Blancheer de broccoli in 2 cm melk met nootmuskaat gedurende 10tal minuten.
Voeg nadat de broccoli bijna gaar is, het kruidenmengsel, de hamsnippers en het prei/ui mengsel toe.

Giet de tas letterpasta bij het geheel, voeg nog extra melk toe en een deel kokend water, en laat rustig inkoken. Blijf 8 min roeren en breng op smaak met de kaas, peper en zout.

Laat 3 minuten rusten en serveer.

Advertenties

BAR MUZA – Lier (7/10)

Jarenlang blies ik als hoboïst de ziel uit mijn lijf in de Stedelijke Muziekacademie in Lier. Deze locatie heeft sowieso een bijzonder plekje in mijn hart, dus objectief blijven wordt moeilijk.
Vlakbij de Gasthuisvest schurkt een gloednieuwe Brasserie zich aan het voormalige klooster in de schaduw van de imposante Sint Gummaruskerk.
Qua architectuur is het een statement in de netestad. Ook binnenin oogt het verfrissend en de integratie met de omgeving kan ik geslaagd noemen.  BAR MUZA houdt het midden tussen een culturele hot-spot, parkterras, cafetaria en scandic resto.
Eerste indruk: hier is het goed toeven.

In de jaren tachtig van de vorige eeuw moesten tijdens de lessen notenleer mijn ouders zitten suffen in de wagen op de parking, doch vandaag lijkt het me geen straf meer om je kroost naar de muziekschool te brengen. Het inspirerend bieraanbod alleen al doet me watertanden, maar niet wijs met kroost op de achterbank richting huiswaarts na de muziekles.

Wellicht moet ik afstappen van het idee dat ik op restaurant ben, maar eerder in een studentikoze bistro. De tafel, frontaal aan de toog gezeten, was allerminst ontspannend. Ik kon niet anders dan het gewirwar van het personeel gadeslaan en dat fnuikte de culinaire ervaring. Een chef die te vaak heen en weer (naar het toilet?) moest en in zijn haar aan het krabben is.  Een voortdurend openstaande deur achter de toog die uitgeeft op een ruwbouw . Een dienster die radeloos met volle armen terug de keuken indraait. Een maître(?) die zich te goed voelt om de uniform te dragen, maar toch de lakens uitdeelt.
Veel diensters met een poker-face liepen de ziel uit hun lijf om de boel draaiend te houden; en een enkeling verdient een pluim omdat ze toch de glimlach kon bewaren.
Fout bier gebracht en een gevraagde rekening die niet wordt bezorgd, het ligt in de lijn van de verwachtingen.
Misschien is de grootschaligheid van de zaak nu net grootste troef én valkuil.

De menukaart kan elk gezin bekoren, al is 27 euro is verbluffend veel geld voor enkele zwezeriken op een bedje van uitgedroogde ravioli. Lekker, dat wel.
Het bijhorend slaatje is dan weer een aanval op je papillen: ongemarineerde rode ui en waterkers overheersen het geheel en branden in je mond.  Kinderen zullen zich van dit alles niet veel aantrekken, waar speelhoek en het aanbod op hen is afgestemd.

En oh ja, nog even dit: Hou toch maar je kroost in de gaten als ze rondlopen. De twee stalen staven op hoofdhoogte aan de korte muur zijn dan weer allerminst kindvriendelijk.

38,- pp zonder kredietkaart, noch dessert en koffie

Hungry Henrietta – (9/10) *gesloten*

De papa van mijn petekind wordt vandaag 50 en dat verdient een extraatje. Hungry Henrietta is zo’n gelegenheid waar je terecht kan voor een informele hap, een cosy tête à tête, maar ook voor speciale gelegenheden als vanavond. Al 8 jaar zak ik graag af naar dit bescheiden én deftig restaurant en ik gun het -na jaren te hebben verwaarloosd- weer wat aandacht.

In het weekend of feestdagen kan je hier niet terecht. Wellicht is dat ook het geheim dat het niveau na jaren nog steeds blijft zinderen in de bordjes. Het spontaan contact met de parallele keuken bij Hungry Henrietta is mijn ding. Je voelt je hier steeds welkom.

Het strak zwart interieur met betonnen vloer oogt koel, doch de zoals altijd ontwapenende bediening zorgt voor een warm en correct onthaal. De olijfjes, knapperig brood en zachte boter zetten de toon. Dit moet eerste keer zijn dat de suggesties spontaan worden toegelicht incl. het prijskaartje(!) per gerecht. Dit vind ik echt moedig én klantvriendelijk: je bespaart iedereen achteraf een financiële kater.

We hebben wat te vieren en het versgeperste fruitsap bij de Campari, maakt van deze traditionele aperitief geserveerd in kloeke glazen met flink wat ijs, weer nét iets meer. Gin tonic: eat your heart out.

Ik ga voor de salade met gepofte rode biet, rood lof, venkel en courgette als voorgerecht.  Met zwier wordt er een mooi bordje met kraakverse groentjes en een deftige portie voor onze neus gezet. Met de munt- en lookdressing is dit gewoon lekker en een mooie start.

De wijnkaart is overzichtelijk en hoeft geen verdere toelichting. Een fles Grüner Veltliner van het huis Huber is vanavond wel op zijn plaats.

Orgaanvlees is nooit mijn ding geweest, maar de epic kalfszwezeriken (ook als voorgerecht verkrijgbaar) laat ik nooit aan mij voorbijgaan. Super.

Na afloop heb ik wel glimmende lippen van de -oh zo heerlijke- olijfolie waar de steeds vriendelijke chef kwistig mee omspringt. Gelukkig zijn het de venkel (in het voorgerecht) en het witloof (bij de zwezeriken) die voor een mooi (ontvettend) evenwicht zorgen.

Die avond hebben we helaas koffie en dessert nagelaten, dus daarover kan ik niets kwijt.

Ik kan wel niet wachten om nog eens terug te komen.

77 euro/pp zonder dessert en koffie

Cui Chine – Antwerpen (7/10)

Voor mij overtuigde Cui Chine al twee maal als hét huis in Antwerpen, waar je heerlijk de kantonese keuken kan proeven in een black&gold interieur. Klassevol, rijk: ver weg van de breedbeeldplasma en plastic meeneemchinees. Deze keer is het er zogenaamde ‘Restaurant-week’ met een aangepaste menu, ik herinner me echter van de vorige bezoeken méér exclusieve producten op de kaart dan nu.
Ik kan ook moeilijk inschatten of deze ‘Restaurantweek’ de verrassend lage score veroorzaakt.

De aankleding en de bediening is nog steeds correct. Daarover geen slecht woord. Op tafel staat in wit porselein gestoomde peulvruchten en kroepoek met een dipsausje: wij zijn in china beland.
Als wijn zijn we gevallen voor de BIKAVER 2012, vesztergombi – SZEKSZARD, Hongarije: Kékrankos, Merlot, Kadarka, Cabernet Sauvignon, … een lekkere middenklasser op de kaart: bijnaam ‘stierenbloed’.
Het wordt er warm, echt warm. Gelukkig kunnen we achteraan de deur af en toe op een kier zetten.

Ik ga voor het vleesmenu en zoals we van Cui Chine gewoon zijn, arriveren de gerechten in mooi, verzorgde bordjes in fraaie schalen. So far so good.

BATONETTAS
Spaans Duroc varken, krokante varkensribben zonder been, chinese vijfkruiden: …paprika, ajuin

fris begeleid met fijn gesneden groentjes. De dim sum’s (garnalen, veggie, rund) zijn weer voortreffelijk. Ongeëvenaard. Het stomende mandje wordt vergezeld van 2 ei-vormige schoteltjes met sambal en soya-saus.

Omringd door soja, rijstwijn, rijstazijn, cashewnoten en wokgroenten is de portie zwartpootkip uit de oven redelijk bruut gesneden en zelf voor een doorwinterde chopstick-eter als ik een hele klus om ordentelijk te eten. Maar qua smaak geen slecht woord.

Na het hoofdgerecht valt het doek, we passen voor de Kazen Van Tricht (waarbij ik me nog steeds afvraag hoe kaas in dit aziatisch kader thuishoort). Plots gaan ze bij Cui Chine in brasserie-modus: we krijgen bij het weliswaar prima dessert (panna cotta van mango met een krokantje, geserveerd in hetzelfde type glas als de waterglazen, bij de koffie dan weer in hotelporselein Nutroma cups met papieren suikerstaafjes, verder standaard gele lipton(!??) zwarte thee uit norse mokken bij de munthee.

Oei, niks verfijning meer, noch azië, foetsie… een beetje teleurstellende finish. Dit verklaart dan ook de relatief lage score. De prijs is voor deze restaurantweek en dit avondvullend programma, dan weer een opsteker.

50,- pp (restaurantweek)

Le Cor De Chasse – Wéris (10/10)

le-cor-de-chasse

Het is de eerste keer dat ik een score van 10 aan een restaurant uitdeel, en dat komt allemaal door een samenspel van seizoen, de regio, het rurale kader, de correcte bediening, de belichting, de acoustiek, aankleding, de bordjes, de verteerbare wijnen en uiteraard de uitmuntende kwaliteit van de gerechten.

Het zit goed vanaf het eerste moment dat onze tafel wordt aangewezen: zo gezellig; ik heb het meteen naar mijn zin. We gaan all the way voor de menu prestige en voor mij incl. begeleidende wijnen.

Het wordt -wellicht naar mijn normen- de meest gezellige restaurantervaring in jaren. Bij Cor de Chasse is aan grote gezelschappen gedacht, ze worden mooi gescheiden van de compacte gezelschappen, die zoals wij intiemer kunnen tafelen in hoger gelegen zaaltje.

De amuses

  • Kaas / wasabimayonaise  lekker vettig
  • Venkel / gekookte mossel / zalfje van mossel
  • Eendespek / bloemkool / brood

Witte Wijn Maine – ik onthield ‘ambiolyte’

Iemand die tijdens het jachtseizoen naar de Ardennen afzakt voor wildbereidingen, moet even geduld oefenen. We worden namelijk denkbeeldig weggerukt uit de bossen, en belanden plots… aan zee met twee oesterbereidingen Huître sauvage de Maldon

Koud: Crue / concombre / fruit de la passion / fromage blanc

Ontzettend frisse start met een juiste toets.

Warm: Cuite à la braise / aubergine / goyave / mimolette

Deze keer een op houtskool gebakken oester.

Poisson du jour / Tomate / myrtilles / cailloux de Morville / chorizo

Dat is voor ons een moot zalm, chorizo, geconfijte tomaat, blauwe bessen, overgoten met dashy (japanse tonijn algen jus)

Drie rode wijnen

Corbieres

Domaine Lombard Syrah / Viognier “La Côte” uit de Noorderlijke Rhone-vallei

Ermita de San Lorenzo 2008 – Granache – Cabernet sauvignon

De meatlover in mij krijgt vervolgens waarvoor hij naar de Ardennen is afgezakt.

Joue de sanglier / Foie gras / Fregola / betterave / Woodstock

Chevreuil « Balade dans le bois de Wéris » Poudingue / rocher à la réglisse / boudin / bière Dark Oster
…Kerstmis is begonnen

De gang met kazen laten we -alhoewel steeds geliefd- aan ons voorbijgaan.

Als dessert sluiten we af met een bordje

Crème de persil au sable de banane / glace à la banane / gel d’agrumes

Witte dessertwijn – van het huis Javier sanz 

De koffie is vergezeld van 2 lekkere pralines en een marshmallow.


De volgende ochtend is mijn hoofd helder, ondanks dat ik koos voor de aangepaste wijnen. We zijn dan ook blij dat we gisteren reeds van de bergflanken genoten, want de geweersalvo’s weerklinken in de bossen. Hoe concreet kan herfst in de Ardennen zijn?
Het ontbijt is beperkt, maar met al wat de streek te bieden heeft: ik onthoud de geitenkaas op een stokje, de huisconfituur van rabarber en abrikozen en oerknapperig stokbrood.
Eierbereidingen zijn er op vriendelijk verzoek.

In de voormiddag grijpen we de kans (je dient de kamers om 11u te verlaten) om in het kleinste stadje ter wereld DURBUY rond te kuieren. Hou er rekening mee dat horeca, en souvenirwinkels hier troef zijn.


We arriveren tijdig voor de lunch. En voor een kleine meerprijs 5,- euro (ja, u leest het goed: vijf) worden we van ons sokken geblazen.

wp_20161126_006
Het smaakvolle interieur

 

Deze lunch krijgen we twee maal rund en twee maal gevogelte.

3 amuses

  • Haring venkel zalf tomatenjus
  • Tartaar van gamba’s / prei / wasabimayonaise / een soort kruidenpoeder
  • Eendespek, boschampignons, groentenmousse

Er passeert een bereiding van rauw rund met crème de topinamboer, en een Vitello tonato met watermeloen. Misschien is deze laatste even een uitschuiver van de keuken, maar in dit voor mij zomers getint gerecht is de herfst ver te zoeken. Het zorgt wel voor een frisse afwisseling.
Ik was even in de waan dat de piek van de lunch voorbij was, doch we krijgen plots degelijk bestek – dat telkens rust op een blokje uitgehouwen graniet. We zetten ons schrap om de heerlijk gebraden kip met wintergroenten te verorberen. Vooral de heerlijke donkere jus slingert ons meteen in het herfstseizoen.
Even bekomen denk je dan, en dan volgt een warm kommetje met een gevogeltebereiding uit de oven met een roomsaus op zwarte risotto.
Helaas laten we de koffie aan ons voorbijgaan wegens te weinig tijd.

Ik had het zwaar onderschat dat in Dolmen-land zo’n verfijnde keuken kon aantreffen in een voor mij geweldig kader. Wat me opvalt zijn de telkens unieke gerechten, waarbij er nooit recuperatie van ingrediënten is van andere bereidingen. Het personeel is zo correct: steeds paraat, doch onzichtbaar.
Ik vergeef de verwarrende prijslijst, de voor mij te zachte bedden en amper uitgeruste suites, die volledig overklast worden door de fijne keuken.

243,- pp. voor de overnachting incl. diner*, ontbijt + lunch, dranken en (* aangepaste wijnen)


KAMO – Elsene (8/10)

“En met honger buitenkomen…” mompelde ik nog de dag ervoor.

Een reflex die ik vaak maak, als ik aan de Japanse keuken denk. KAMO in Elsene was een adresje waar we al een hele tijd wilde gaan dineren. Op een donderdagmiddag arriveren we na 13u voor de lunch in een mondain, strak interieur. Het onthaal is hartelijk en geven onze ogen de kost. Het is hier aangenaam voor zowel romantisch àls zakelijke gelegenheid.

We kiezen de menu à 55 euro. Mijn voorkeur gaat uit naar de steak als hoofdgerecht en mijn tafelgenoot kiest voor de sushi. Of we een aperitief wensen (?) wordt overgeslagen, en we worden hiervoor als het ware een beetje voor afgestraft, want naast ons glas water staren we enkel naar een matje en een twee zorgvuldig gepositioneerde chop-sticks.
Het duurt een tijdje en op dat ogenblik had een schaaltje met kroepoek al een zegen geweest, jammer.

We starten met een bowl van octopus in tempura, en ik kan je verzekeren dat die culinaire toon meteen zet. Als tweede gang krijgen we sashimi van drie soorten vis op een niveau dat je zelden meemaakt. Mooi gepresenteerd, karig, doch ook nu weer heerlijk.

Ondertussen doet de hoofdstad zijn werk en baden we in een francophone atmosphère.
De steak kan mij zeker bekoren, zo mals als boter en omringd door een diepe fond met frisse toetsen. Een schaaltje rijst, en ietwat onbenullige portie bonsai groentjes begeleiden de creatie. Het blonde japanse bier matched prima, en zijn gembertoets refereert het nog het meeste naar onze Triple Karmeliet.

De man naast mij neemt het woord en vraagt aan het personeel de herkomst van de steak. Die blijkt Iers te zijn. Een pluim voor het eerlijk antwoord. Doch een demystifiëring van mijn duur aziatisch bord.

Het dessert speelt op veilig: een glas met een basis van yoghurt, acide gel en met rood fruit en vers muntblaadje afgewerkt, is lekker zuur. De matcha (schaduwgeteelde, steengemalen krachtige thee) daarentegen, is minder subtiel  geeft een boost van jewelste. Een aanrader om een namiddagdip tegen te gaan.

Terwijl ik de rekening gadesla, kijk ik over de schouder van mijn tafelgenoot en ontdek dat de aziaat aan de overkant 10% van ons menu aanrekent voor zijn lunchbox. Brussel met al zijn contrasten op zijn best.

62,- pp.

Zappaz – Balk van Beel Leuven (8/10)

De Balk van Beel is de nieuwe landmark in wat Leuven zo graag zijn docklands wil noemen.
Met zicht op de afbraak wat ooit het kloppend bierhart van de Dijlestad was, verwelkomt de zaak zich met een stampende beat. Het is duidelijk: dit is niet zo maar een eetplek.

De zaak afficheert Lunch. dinner. tapas. lounge – en dat is heel ambitieus. De hippe ligging en interieur doen heel grootstedelijk aan. Zelden werd ik in een restaurant verwelkomt door zo’n aangenaam gedekte tafel. Geen franjes: strak, doch verre van kil. De houten wand en tafels ademen hedendaagse gezelligheid uit; we vergeten snel dat we maar in Leuven zijn.

zappaz
De aperitiefkaart nodigt uit en de Oud Beersel Geuze is meteen een schot in de roos. Op deze onweerachtige avond zorgt het voor de nodige zurige verfrissing.
De term Tapas geeft de keuken vaak een alibi om karig met porties om te gaan. En dit is bij Zappas wel het geval. Gelukkig wordt dit uitermate gecompenseerd door de vakkundige dressering, kraakverse producten en geraffineerde smaken. We vergapen ons telkens in de bowls aan Märklin-achtige culinaire landschapjes.

Zijn er werkpunten? Toch wel. De paëlla mag zeker minder pikant. De 50cl flesjes Bru zijn verre van praktisch voor een groter gezelschap. Het retro open bord op trottoir is een belediging voor de zaak. Bij een bowl hoort een lepel. Iemand die zich uitgeeft voor Sommelier hoort een kleine toelichting te geven bij de wijn, en helaas: een toiletbril moet ook onderaan een beurt krijgen.

De wijnkaart geeft de indruk dat men slechts per fles kan bestellen. Doch dat misverstand is snel uit de wereld geholpen. Met ongeziene olympische snelheid worden de tafels telkens vliegensvlug afgeruimd en ingedekt, efficiënt. Het brood arriveert helaas veel te laat, maar zo lekker. De gangen arriveren met een onstabiel tempo, maar dat zal wel te maken hebben, dat de zaak afgeladen vol zat. De akoestische panelen op het plafond bewijzen hun nut naarmate de avond vordert: het kan er aardig rumoerig worden.
Dit herinnert ons er weer aan dat we in een studentenstad vertoeven: Zappaz zou dat wel eens een nieuw elan kunnen geven.
Leuven is een lekkere en stijlvolle eetzaak rijker.

75,- pp.